تاریخچه شنا

مسابقات سازمان
یافته شنا در قرن 19 میلادی قبل از ورود ژاپن به دنیای غرب شکل گرفت. از قرار معلوم
مردم ساحل نشین اقیانوس آرام، به کودکان هنگامی که به راه می افتادند یا حتی پیش تر
شنا می آموختند. نشانه هایی از مسابقات گاه و بی گاه میان مردم یونان باستان وجود
دارد و همچنین یکی از بوکسورهای معروف یونان شنا را به عنوان تمرین در برنامه ورزشی
خود گنجانیده بود. رومی ها اولین استخرهای شنا را بنا کردند و گفته می شود که در
قرن اول پیش از میلاد « گی یس می سی ینس »Gaiusmaecenas اولین استخر آب گرم را
ساخت.

 

برخی عدم تمایل
اروپائیان به شنا را در قرون وسطی ترس از گسترش و سرایت عفونت و بیماری های مسری می
دانند از طرفی شواهدی وجود دارد که نشان می دهد در سواحل بریتانیای کبیر در اواخر
قرن 17 میلادی از شنا در آب به عنوان وسیله ای برای درمان استفاده می شود. البته تا
پیش از قرن نوزدهم شنا به عنوان تفریح و ورزش در میان مردم جایگاهی پیدا نکرد.
زمانی که نخستین سازمان شنا در سال 1837 تأسیس شد در پایتخت بریتانیا یعنی لندن ، 6
استخر سر پوشیده وجود داشت که مجهز به تخته شیرجه بودند. در سال 1846 اولین مسابقه 
شنا در مسافت 440 یارد در استرالیا بر پا شد که بعد از آن هر ساله نیز به اجرا در
آمد. باشگاه شنای « متروپولیتین »Metropolitan لندن در سال 1869 تأسیس شد که بعدها
به انجمن شنای غیر حرفه ای تغییر نام پیدا کردکه در واقع هیئت رئیسه شنای غیر حرفه
ای بریتانیا بود. فدراسیون های ملی شنا در چندین کشور اروپایی در سال 1882 تا 1889
شکل گرفتند.

 

 

تاریخچه شنا در
ایران

 

تاریخچه شنا به
عنوان یک ورزش ، در ایران ، بسیار کوتاه است و به طور کلی هم این رشته از ورزش به
نسبت دیگر رشته ها در کشور ما چندان پیشرفتی حاصل نکرده است. در حالی که به جهت
موقعیت جغرافیایی ایران که در شمال و جنوب کشور به دریا متصل است و هم به جهت
تأکیدات مذهبی، می بایستی این ورزش را مورد توجه قرار می دادند.

 

در قدیم ، مکان
هایی شبیه استخر سرپوشیده در حمام ها می ساختند ، به نام چال
حوض.

 

این چال حوض ها
، که حداکثر از 10 متر تجاوز نمی کرد، برای شنا کردن و آب بازی
بود.

 

در اطراف چال
حوض ها، سکوهایی به ارتفاع 2 یا 3 متر وجود داشت که از بالای آن به درون آب می
پریدند و عملیاتی مانند پشتک و وارو انجام می دادند.

 

روشنایی چال حوض
ها از سوراخ کوچکی که در سقف بود، تأمین می شد. در این گونه آبگیرهای غیر بهداشتی ،
هیچ گونه مقرراتی وجود نداشت و هر کس می توانست قبل از استحمام یا پس از آن وارد
چال حوض شود و به آب بازی و شنا ( که به معنای واقعی هم شنا نبود) بپردازد. تا سال
1314 در سراسر ایران حتی یک استخر شنا هم نبود و فقط در اردوگاه  نظامی اقدسیه
تهران یک استخر برای آموزش شنا به دانشجویان دانشکده افسری ساخته
بودند.

 

در سال 1314 ،
استخر دیگری در باغ فردوس شمیران احداث شد که به وزارت فرهنگ تعلق  داشت. نخستین
استخری که برای استفاده ورزشکاران و تعلیم اصول جدید شنا به آنها به وجود آمد، در
سال 1314در منظریه تهران بود که یک مربی ورزش خارجی به نام « گیبسون » بر آن نظارت
می کرد. پایه های ورزش شنای نوین در ایران از همان استخر منظریه گذاشته
شد.

 

در حال حاضر ،
استخرهای خصوصی ، آزاد یا دولتی بسیاری در تهران و شهرهای مختلف ایران هست و 
نوجوانان و جوانان ، به ویژه در فصل تابستان ، استقبال زیادی از ورزش شنا می
کنند.

 

 

 

بخش اول : اصول
نظری شنا

 

      شنا : شنای
مسافت        swimming : distance swimming

 
آموزش و تمرین
 

برای نخستین بار
برنامه های آموزشی شنا در قرن نوزدهم در بریتانیای کبیر هم به منظور ورزش و هم در
جهت گسترش نجات غریقی مورد استفاده قرار گرفتند. در دیگر نقاط اروپا نیز به تدریج
از این برنامه استفاده شد. در سال 1916 در کشور ایالات متحده آموزش شنا برای حرفه
نجات غریقی تحت حمایت سازمان صلیب سرخ آمریکا به اجرا در آمد. تمریناتی که توسط
شاخه های مختلف نیروهای مسلح در طی جنگ های اول و دوم جهانی انجام گرفت ، در پیشرفت
ورزش شنا تأثیر به سزایی داشت. برپایی دوره های آموزش شنا که تا حد آموزش به کودکان
و خردسالان گسترش می یافت توسط سازمان های اجتماعی،مدارس باز شد. تمرینات ابتدایی و
ساده که صرفاً در آن به شنا کردن تا حد ممکن تأکید می شد جای خود را به تمرینات با
فاصله و مکرر دادند. تمرینی با فاصله متشکل از یک سری حرکات شنا در مسافت های مساوی
با وقت های استراحت برنامه ریزی شده . در تمرینات با فاصله آرام که به منظور
بالابردن میزان استقامت شناگران است، زمان استراحت بیشتر از زمان شنا است. در
تمرینات با فاصله سریع که برای بالابردن سرعت شناگر مورد استفاده قرار می گیرند به
شناگر اجازه می دهند که بعد از شنا در زمان استراحت به وضعیت عادی تنفس و ضربان قلب
خود باز گردد.

 

پافشاری زیاد بر
برگزاری مسابقات بین المللی منجر به ساخته شدن استخرهای 50 متری شد. دیگر امکاناتی
که باعث پیشرفت شنا هم در تمرین و هم در عرصه نمایش گردیدند شامل آب روهای موج گیر
، خطوط نشان دهنده است که  برای جلوگیری از بی نظمی در جریان مسابقه فراهم شد. از
دیگر امکانات دوربین های جدید برای مطالعه و بررسی حرکات در زیر آب ، ساعت های بزرگ
که برای شناگران قابل مشاهده بودند و بالاخره ابزار الکتریکی زمان بندی است. بدین
ترتیب از سال 1972 تمام رکوردها تا صدم ثانیه ثبت گردیده اند.

 

شنای
رقابتی

 

competitive
swimming

 
 
 

شنای رقابتی با
ورود به المپیک در سال 1896 در عرصه بین المللی دارای اهمیت و موجودیت شد. مسابقات
المپیک ابتدا تنها به مردان اختصاص داشت اما بعدها در سال 1912 مسابقات زنان نیز در
این رقابت ها جای گرفت. قبل از تأسیس فینا( FINA ) بازی های المپیک ، شامل تعدادی
از مسابقات غیر متداول بودند. برای مثال در سال 1900 زمانی که مسابقات شنا در
رودخانه «سن» Seine  در فرانسه برگزار می شد رقابت کنندگان باید از تیرهای چوبی
خاصی بالا می رفتند و زیر صفی از قایق ها در آب شنا می کردند.

 

پس از اینکه
فینا تأسیس شد برخی از این مسابقات عجیب برچیده شدند. تحت مقررات فینا هم در بازی
های المپیک و هم در دیگر مسابقات ، طول مسابقات به تدریج با سیستم متر اندازه گیری
می شد. و در سال 1969 سیستم اندازه گیری یارد برای رکوردها منسوخ
شد.

 

انواع حرکت های
شنا به شنای آزاد ، کرال سینه، کرال پشت ، قورباغه ، پروانه دسته بندی
شدند.

 

تمام این حرکات در مسابقات انفرادی چندگانه به اجرا در
آمدند
.

/ 0 نظر / 29 بازدید